Πραγματική εμπειρία

Περπατώ μέσα στους δρόμους της πόλης. Είναι παραμονές χριστουγέννων. Οι βιτρίνες έχουν φορέσει τα γιορτινά τους. Ο κόσμος τρέχει να προλάβει για τα χριστούγενιάτικα ψώνια. Δέντρα στολισμένα, Αι-βασίληδες πακέτα με δώρα, χαρούμενες νεανικές φωνές, περνούν όλα από τα μάτια μου σαν κινηματογραφική ταινία. Το βλέμμα μου πέυτει σε κάτι φωτάκια που αναβοσβήνουν. Από τα παιδικά μου χρόνια δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ χριστούγεννα χωρίς αυτή την τεράστια ποικικλία από φώτα δεν μπορούν και κεριά να σκορπούν παντού τη λάμψη τους.

Όλα αυτά τα φώτα δεν μπορούν να μας δώσουν, παρά ένα μόνο μικρό δείγμα από εκαίνη τη λάμψη εκείνης της μοναδικής νύχτας. Όταν ο άγγελος παρουσιάστικε μπροστά στους βοσκούς. «και ιδού άγγελος Κυρίου εξαίφνης εφάνη εις αυτούς και Δόξα Κυρίου έλαμψε περι αυτούς και εβοβήθησαν φόβον μέγα» (κατά Λουκά ευαγγέλιο).

Σε ευχαριστώ Χριστέ μου διότι με αξίωσες να δώ το φώς το αληθινό που είσαι εσύ. Έτσι τώρα όλα αυτά τα γιορτινά φώτα φαίνονται τόσο ψεύτικα μπροστά στα μάτια μου. Ένας ύμνος έρχεται στα χείλη μου και σιγουτραγουδώ χωρίς να νοιάζωμαι για τους περαστικούς. Πρέπει ν΄αγοράσω και ένα μεγάλω αστέρη για για την κορφή του δέντρου μας σκέφτομαι. Ίσως ένα χρυσό. Όχι καλύτερα ασημένιο. Τι σημασία έχει; Σημασία έχει μόνο το αστέρι το αληθινό. Δηλαδή ο Ιησούς Χριστός «Εγώ είμαι η ρίζα και το γένος του Δαβίδ. Ο αστήρ ο λαμπρός και ορθρινός» (Βιβλίο αποκάλυψις κεφ. 22:16). Από τη μέρα που το άστρο του Ιησού θα μπορει στην καρδιά σου, το φως του θα λάμπει στο πρόσωπό σου. Ένα φώς αληθινό. Όχι καμωμένο από μπογιές που φωσφορίζουν. Ένα αυθεντικό κόσμημα χαρισμένο από την άδολη αγάπη του.

Χαρούμενες φωνές και γέλια έρχονται να διακόψουν τη σκέψη μου. Μια ομάδα από νέα παιδιά κάνει σχέδεια για το πώς και πού, θα διασκεδάσουν τις μέρες αυτές. Η σκέψη ότι έχουν λίγες μέρες χαράς και χαράς και ξεκούρασης κάνει τα πρόσωπα τους ευτυχισμένα. Άραγε αυτή η χαρά θα διατηρηθεί στο πρόσωπό τους μετά τις γιορτινές αυτές μέρες; Μέσα στη δική μου καρδιά όμως υπάρχει μια μόνιμη και ατέλειωτη χαρά. Είναι η χαρά εκαίνη που αναγγέλθηκε από τους αγγέλους την άγια νύκτα. Μερική βοσκοί είχαν αυτό το θαυμαστό προνόμιο να δούν και ν΄ ακούσουν πρώτοι τα καλά νέα. «Ιδού ευαγγελίζομαι εις εσάς χαράν μεγάλην ήτις θέλει είσθαι εις πάντα τον λαόν» (κατά Λουκά ευαγγέλιο).

Η φαντασία μου αρχίζει να δουλεύει πυρετωδώς.Και να! Γίνομαι ένας βοσκός εκαίνης της νύκτας. Ακούω τα λόγια του αγγέλου: «Σήμερα γεννήθηκε ένας Σωτήρας. Είμαι ο μεσσίας – ο Κύριος και το σημείο είναι τούτο: Θα βρείτε ένα μωρό σπαργανωμένο και πλαγιασμένο μέσα σ΄ένα παχνί»

Περπατώ με τους συντρόφους μου μέ σα στη νύκτα. Και να μας ξαφνικά μπροστά στο σημείο στη φάτνη με το βρέφος. Έσκυψα ν’ αφήσω εκαί ένα προβατάκι για δώρο. Κοίταξα μέσα στο παχνί. Τότε μία λάμψη με διαπέρασε μέχρι τα τρίσβαθα της καρδιάς μου. Ένιωθα ότι δεν ήμουν πια εγώ που πρόσφερα κάποιο δώρο, αλλά αυτό το μικρό πλασματάκη που με γέμιζε με θεικϊκή παρουσία Ένιωθα να ξαλαφρώνω από κάθε τί κακό που είχα κάνει. Αγιοσύνη.

Γράφει Γ.Π.