Ο Γάμος

(Ακολουθεί Βιβλική Μελέτη) 

Κάθε φορά που βρίσκονταν στον ίδιο χώρο, η ένταση και η αμηχανία ήταν φανερή. Ο εκνευρισμός και τα μισόλογα είχαν αντικαταστήσει τα άλλοτε τρυφερά λόγια. Η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο. Ο σύζυγος ήταν αποφασισμένος να δώσει απόψε ένα τέλος σ΄ αυτό το μαρτύριο που ζούσε εδώ και λίγο καιρό • να της πει επιτέλους αυτό που ήθελε, αυτό που ένοιωθε ή δεν ένοιωθε γι΄αυτήν. Οπλίστηκε με θάρρος και εκεί που ετοιμαζόταν να ανοίξει το στόμα του, οι λέξεις κόλλησαν στο λαιμό.

Ο πόνος που αντίκρισε στο πρόσωπο της όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά τους, πάγωσε την κουβέντα του και σταμάτησε. Έπρεπε όμως να της πει οπωσδήποτε την αλήθεια. Πέρασε λίγη ώρα αμηχανίας και παίρνοντας μια βαθειά ανάσα, χωρίς να την κοιτάζει, της είπε ήρεμα ότι ήθελε να χωρίσουν «δεν… δεν πάει άλλο και δεν θέλω να σε κοροϊδεύω…». Εκείνη, στο άκουσμα των λέξεων ταράχτηκε, χάθηκε το έδαφος κάτω από τα πόδια της, ένοιωσε να λιποθυμά …, τον κοίταξε και τον ρώτησε με χαμηλή φωνή «γιατί;».

Ο σύζυγός της απέφυγε την ερώτηση και αυτό την τάραξε περισσότερο. Σωριάστηκε στην καρέκλα και το μόνο που μπόρεσε να επαναλάβει ήταν «γιατί». Δεν ικέτευσε, δεν παρακάλεσε, δεν είχε δύναμη να σκεφτεί. Εκείνο το βράδυ δεν ξαναμίλησαν. Εκείνη δεν σταμάτησε να κλαίει ούτε λεπτό.

Ο άντρας ήξερε ότι η σύζυγος του ήθελε να μάθει το λόγο που της ζητούσε διαζύγιο. Δεν είχε όμως μια πιστική απάντηση. Η αλήθεια είναι ότι εδώ και λίγο καιρό είχε σταματήσει να νιώθει πράγματα γι΄ αυτήν. Δεν την αγαπούσε πια. Η γυναίκα που είχε περάσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια μαζί της, πλέον του φαίνονταν μια ξένη. Όταν την κοίταζε, περισσότερο αισθανόταν συμπόνια. Από την άλλη όμως δεν μπορούσε να παραγνωρίσει την αφοσίωση της στην ανατροφή του γιού τους, αφού ο ίδιος τον περισσότερο καιρό έλειπε. Μόνο αυτό. Η ιδέα του διαζυγίου, η οποία του είχε γίνει εμμονή για αρκετές εβδομάδες, τώρα φαινόταν πιο σίγουρη, πιο πραγματική. Με βαθύ αίσθημα ενοχής, πήρε ένα χαρτί και έγραψε τα πράγματα που της άφηνε, χωρίς διαπραγμάτευση… το σπίτι τους, το αυτοκίνητό τους, το ένα τρίτο των μετοχών της εταιρείας του…, και το άφησε το χαρτί στο τραπέζι. Το πρωί, όταν αυτός είχε φύγει για τη δουλειά, η σύζυγος βρήκε το χαρτί, το διάβασε με βουρκωμένα μάτια και με χέρια που έτρεμαν, το έσκισε σε χίλια κομμάτια…

Την επόμενη μέρα γύρισε πολύ αργά στο σπίτι και βρήκε την γυναίκα του να γράφει κάτι σε ένα χαρτί στο τραπέζι, δίπλα στο ζεστό φαγητό και στα σχισμένα κομμάτια χαρτιού. Δεν έφαγε, ούτε όρεξη είχε, έτσι πήγε κατευθείαν για ύπνο και αποκοιμήθηκε πολύ γρήγορα. Άλλωστε είχε περάσει όλη τη μέρα με την Τζέιν, την γυναίκα που είχε πάρει στην καρδιά του τη θέση της γυναίκας του. Κάποια στιγμή μέσα στη νύχτα ξύπνησε να πιει νερό και βρήκε τη γυναίκα του στην ίδια θέση μπροστά στο τραπέζι, σκυμμένη στο χαρτί να συνεχίζει να γράφει. Δεν τον ενδιέφερε όμως, δεν μίλησαν και επέστρεψε να συνεχίσει τον ύπνο του. Η πραγματικότητα του διαζυγίου που τόσο ήθελε, φάνταζε τώρα πιο αληθινή.

Το πρωί όταν ξύπνησε βρήκε στο τραπέζι, δίπλα από τις χιλιοκομμένες σημειώσεις του, το χαρτί με τους δικούς της όρους προκειμένου να δεχτεί το διαζύγιο. Δεν ζητούσε τίποτα από αυτόν, ούτε το σπίτι ούτε το αυτοκίνητο ούτε τις μετοχές της εταιρείας του. Αυτό που ζήτησε ήταν το διαζύγιο να βγει σ΄ ένα μήνα, όχι αμέσως. Επίσης, ζητούσε στο διάστημα του μήνα να προσπαθήσουν να ζήσουν όσο γίνεται πιο φυσιολογικά. Ο λόγος ήταν απλός, ο γιος τους έδινε σε ένα μήνα εξετάσεις και ένα διαζύγιο θα τον συγκλόνιζε. Ανακουφίστηκε. Επίσης, στο τέλος του χαρτιού είχε υπογραμμίσει ακόμη κάτι. Του έλεγε να θυμηθεί τον τρόπο που την είχε μεταφέρει στο νυφικό δωμάτιο την ημέρα του γάμου τους και ζήτησε να κάνει κάτι παρόμοιο κάθε μέρα για όλο το μήνα μέχρι το διαζύγιο. Κάθε πρωί πριν φύγει για την δουλειά του, να την πηγαίνει από το δωμάτιο στην πόρτα του σπιτιού τους. Ο άντρας νόμιζε ότι η γυναίκα του ήταν τρελή. Δυσανασχέτησε αλλά σκέφτηκε ότι οι όροι της δεν ήταν ακατόρθωτοι και προκειμένου να κάνει τις τελευταίες ημέρες μαζί της λίγο πιο υποφερτές αποδέχθηκε το περίεργο αίτημα της. Όταν ο άντρας διηγήθηκε στην ερωμένη του, τους όρους του διαζυγίου της συζύγου του, εκείνη γέλασε λέγοντας «δεν έχει σημασία τι κόλπα σκαρφίστηκε, το διαζύγιο θα βγει θέλει δεν θέλει».

Πριν συμβούν όλ΄ αυτά το ζευγάρι δεν ακουμπούσε ο ένας τον άλλον για μεγάλο διάστημα. Έτσι όταν την πρώτη ημέρα ο άντρας πήρε τη γυναίκα για να τη μεταφέρει έως τη πόρτα, ο γιος τους που είδε τη σκηνή, ψέλλισε με μεγάλη έκπληξη «ο μπαμπάς κρατά τη μαμά στην αγκαλιά του!» Τα λόγια του έφεραν στον πατέρα μια αίσθηση πόνου. Εκείνη έκλεισε τα μάτια και ψιθύρισε στο σύζυγό της «μη του πεις τίποτα ακόμη για το διαζύγιο». Αυτός έγνεψε καταφατικά. Από το υπνοδωμάτιο στη σκάλα, στη συνέχεια στο σαλόνι έως την πόρτα, κρατούσε τη γυναίκα του στην αγκαλιά του ώσπου την άφησε και έφυγε για την δουλειά.

Τη δεύτερη ημέρα, όλο αυτό έγινε σχετικά ευκολότερα. Εκείνη έσκυψε για λίγο το κεφάλι της προς το μέρος του καθώς την κρατούσε και εκείνος συνειδητοποίησε ότι είχε πολύ καιρό να κοιτάξει τη γυναίκα του προσεκτικά. Συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν μικρή πια. Είδε τις μικρές ρυτίδες στο πρόσωπό της και τα μαλλιά της είχαν γκριζάρει! Ο γάμος τους είχε αφήσει τα σημάδια πάνω της. Για ένα λεπτό αναρωτήθηκε τι της είχε κάνει. Την τέταρτη ημέρα, όταν τη σήκωσε, ένιωσε μια περίεργη και πολύ γνώριμη αίσθηση οικειότητας. Αυτή ήταν η γυναίκα που του είχε χαρίσει δεκαπέντε χρόνια από τη ζωή της. Την πέμπτη και την έκτη μέρα, κατάλαβε ότι το αίσθημα οικειότητας μεγάλωνε. Αποφάσισε να μην μιλήσει καθόλου στην ερωμένη του για αυτό. Κρατούσε κάθε πρωί τη γυναίκα του στην αγκαλιά του αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί τα ρούχα της, κανένα από τα φορέματα της ούτε το άγγιγμα στα μαλλιά της. Το πιάσιμο του σώματος της ήταν διαφορετικό, απ΄ότι θυμόταν. Του φάνηκε ότι είχε αδυνατήσει, ίσως να πέρασε κάποια αρρώστια, αλλά αυτό δεν είχε σημασία τώρα… Τις σκέψεις του διέκοψε ο γιος του «μπαμπά, θα πρέπει να πάρεις μέχρι τη πόρτα τη μαμά». Για τον γιο, η εικόνα του πατέρα του, να μεταφέρει τη μητέρα του είχε γίνει μέρος της ζωής του. Η γυναίκα, του έκανε νόημα να έρθει πιο κοντά και τον αγκάλιασε σφιχτά. Ο άντρας γύρισε το πρόσωπό του μακριά, γιατί φοβήθηκε ότι αυτή η εικόνα μπορεί να του αλλάξει γνώμη… για το διαζύγιο. Αλήθεια πόσο είχε αδυνατίσει!

Την τελευταία ημέρα του διαζυγίου, αντί να την πάρει αγκαλιά, τη σήκωσε στα χέρια του για την τελευταία τους διαδρομή αλλά… δεν μπόρεσε να κάνει ούτε ένα βήμα. Την κράτησε σφικτά και αναρωτήθηκε πώς χάθηκε από τη ζωή τους η οικειότητα που είχαν. Η γαλήνη του προσώπου της γυναίκας φώτισε το μυαλό του, σα να κατάλαβε τη σκέψη του…

Έφυγε για το γραφείο αλλά στα μέσα της διαδρομής έκανε στροφή για το σπίτι της Τζέιν. Πάτησε γκάζι για να φτάσει όσο γρηγορότερα μπορούσε, βγήκε από το αυτοκίνητο χωρίς να κλείσει την πόρτα, μπήκε στο σπίτι με τα κλειδιά του και της είπε μόλις την αντίκρισε με χαμηλή φωνή «συγνώμη Τζέιν δεν θέλω πια το διαζύγιο». Εκείνη τον κοίταξε με κατάπληξη και στη συνέχεια του είπε «είσαι καλά, έχεις πυρετό;». «Συγγνώμη αλλά δεν θέλω πια διαζύγιο» της επανέλαβε, «ο γάμος μου ήταν βαρετός γιατί ίσως δεν εκτιμούσα τις λεπτομέρειες της ζωής μου… όχι επειδή δεν αγαπώ πια την γυναίκα μου», τα λόγια του τώρα ακούγονταν πιο βέβαια «τώρα συνειδητοποιώ ότι από την μέρα που μπήκαμε μαζί στο σπίτι μας μέχρι το θάνατο μας θα πρέπει να είμαι μαζί της». Η Τζέιν κατάπληκτη με τα λόγια που άκουγε, του έδωσε ένα δυνατό χαστούκι, έκλεισε με δύναμη την πόρτα και ξέσπασε σε αναφιλητά. Ο άντρας έφυγε ανακουφισμένος και αποφάσισε σήμερα να μην πάει δουλειά.

Στο δρόμο προς το σπίτι του, σταμάτησε σ΄ ένα ανθοπωλείο, πήρε μια δέσμη μεγάλα κόκκινα τριαντάφυλλα και ζήτησε να τα περιποιηθούν. Η πωλήτρια ρώτησε αν ήθελε να γράψει κάτι στην κάρτα. Αυτός χαμογέλασε και της υπαγόρευσε «θα σε κρατώ στην αγκαλιά μου μέχρι να πεθάνω». Έφτασε σπίτι με τα λουλούδια στο χέρι και ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο. Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες, μπήκε στο υπνοδωμάτιο και βρήκε τη σύζυγο του ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Χωρίς να τη ξυπνήσει, άφησε ανάλαφρα τα λουλούδια δίπλα στο κεφάλι της και έσκυψε και τη φίλησε. Είχε καιρό να νοιώσει έτσι. Κατέβηκε στην κουζίνα, έφτιαξε δυο καφέδες, όπως παλιά συνήθιζε, επέστρεψε στο δωμάτιο, άνοιξε διάπλατα τις κουρτίνες και το φως πλημύρισε το χώρο. Έσκυψε και ψιθύρισε κάτι στο αυτή της γυναίκα του • αυτή δεν ξύπνησε… ποτέ. Είχε φύγει.

Όπως φάνηκε αργότερα, είχε καρκίνο για μήνες αλλά ο σύζυγος ήταν τόσο απασχολημένος με την Τζέιν και τη δουλειά του, που δεν μπόρεσε ποτέ να το καταλάβει. Η σύζυγος ήξερε ότι θα πέθαινε σύντομα και ήθελε να γλυτώσει τον άντρα της αλλά περισσότερο το γιο της από την οδύνη ενός διαζυγίου. Στα μάτια του παιδιού ο πατέρας του ήταν ένας στοργικός σύζυγος.

Οι μικρές λεπτομέρειες της ζωής είναι αυτές που πραγματικά έχουν σημασία σε μια σχέση. Δεν είναι το σπίτι, τα αυτοκίνητα, οι περιουσίες, τα χρήματα και οι εξασφαλίσεις. Αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την ευτυχία, αλλά από μόνα τους δεν χαρίζουν την ευτυχία. Βρείτε χρόνο για να γίνετε φίλος με τον άνθρωπο σας και κάνετε εκείνα τα μικρά πράγματα που δημιουργούν οικειότητα και σχέση αγάπης που οι άλλοι θα θυμούνται για πάντα.

Μοιραστείτε το αν θέλετε • μπορεί απλά να σώσετε ένα γάμο. Πολλοί άνθρωποι αποτυγχάνουν γιατί ποτέ δεν συνειδητοποίησαν, πόσο κοντά στην επιτυχία βρέθηκαν… και την αγνόησαν.. κυνηγώντας κάτι άλλο…

Σημείωση: ο πρώτος που μίλησε για το γάμο είναι ο Δημιουργός μας. Αυτός έβαλε τους όρους και τα όρια ώστε να ζούμε πραγματικά ελεύθεροι ΜΕΣΑ σ΄αυτόν. Αυτός τον ευλογεί, αν εμείς το θέλουμε, και έχει ένα σχέδιο για τη ζωή μας: να ευφραινόμαστε ο ένας στον άλλο κι να τιμούμε Αυτόν. Έξω από τούτα τα όρια οι ευλογίες του Θεού δεν εφαρμόζονται… όχι γιατί ο Θεός δεν μπορεί αλλά επειδή εμείς επιλέγουμε να τον κρατάμε έξω.

Βιβλική Μελέτη >>