Ο άνθρωπος που περπάτησε στη Σελήνη

ΤΖΕΪΜΣ ΜΠΕΝΣΟΝ ΕΡΓΟΥIΝ
Ημερομηνία γέννησης: 17.3.1930
Ημερομηνία θανάτου: 8.8.1991
Τοποθεσία γέννησης: Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια
Aνθρωπος στο Διάστημα: 54ος
Aνθρωπος στη Σελήνη: 8ος
Ο Έργουιν ήταν ο αστροναύτης ο οποίος θα διακήρυττε ότι η αποστολή του στη Σελήνη ήταν μέρος ενός σχεδίου που ο ίδιος ο Θεός είχε καταστρώσει γι’ αυτόν. Η ψυχοσύνθεσή του άλλαξε ριζικά μετά την προσσελήνωση και -αν και ήταν από πριν θρήσκος- αφιέρωσε τη ζωή του σε ιεραποστολικό έργο. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε αργότερα δεν το έβαλε ποτέ κάτω.
Ο Έργουιν αποφοίτησε από την ακαδημία του Πολεμικού Ναυτικού στην Ανάπολις το 1951, αλλά τυχαία επελέγη μαζί με άλλους για να υπηρετήσει στην Πολεμική Αεροπορία. Έτσι έγινε πιλότος και έπειτα από ένα βραχύβιο αποτυχημένο γάμο και δύο πτυχία αεροναυτικής και αστροναυτικής μηχανικής, έγινε δοκιμαστής πιλότος το 1957. Το 1961 τραυματίστηκε πολύ σοβαρά μετά τη συντριβή του YF-12A του. Θα παραμείνει στο νοσοκομείο πέντε μήνες – όπου παραλίγο να του ακρωτηριάσουν το πόδι. Όμως το 1962 ο Έργουιν πετά ξανά. Δηλώνει υποψηφιότητα για αστροναύτης, για να απορριφθεί δύο φορές προτού επιλεγεί το 1966, ένα μήνα προτού λήξει το όριο ηλικίας.

Παρ’ όλα αυτά, ο Έργουιν θα περπατήσει στη Σελήνη το 1971 μαζί με τον Ντέιβιντ Σκοτ. Η εμπειρία του στη Σελήνη θα είναι αποκαλυπτική και όπως θα δηλώσει αργότερα, «ένιωθε την ύπαρξη του Θεού σε κάθε του βήμα». Οι σεληνιακοί περίπατοι αποτελούν πραγματικές μυστικιστικές εμπειρίες για τον Έργουιν.
Μετά την επιστροφή στη Γη, ο «αναγεννημένος» Έργουιν θα νιώσει πως το πεπρωμένο του δεν ανήκει πια στη NASA. Τον Ιούλιο του 1972 θα παραιτηθεί και θα ιδρύσει την «Υψηλή Πτήση», μια ιεραποστολική οργάνωση, ενώ θα γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο κηρύττοντας το Ευαγγέλιο και μοιραζόμενος τις σεληνιακές του εμπειρίες.
Ο Απόλλων 15 υπήρξε η κρίσιμη καμπή όχι μόνο για την ψυχή αλλά και για το σώμα του Έργουιν. Κάποιες ανωμαλίες στη λειτουργία της καρδιάς του που είχαν παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια των σεληνιακών περιπάτων φαίνεται ότι επιδεινώθηκαν εξαιτίας του υπερφορτωμένου ιεραποστολικού του προγράμματος και των ταξιδιών του. Στις 4 Απριλίου 1973 ο Ίργουιν θα πάθει καρδιακή προσβολή, ενώ παίζει τένις. Το 1977 θα υποβληθεί σε εγχείρηση by-pass, για να ξαναπάθει μια δεύτερη καρδιακή προσβολή την ίδια χρονιά. Όμως αυτό δε θα τον καταβάλει. Τα επόμενα χρόνια θα πραγματοποιήσει πέντε εξερευνητικές αποστολές στο όρος Αραράτ για να ανακαλύψει την Κιβωτό του Νώε. Σε μία από αυτές, τον Αύγουστο του 1982, θα πέσει από έναν γκρεμό και θα νοσηλευτεί για πολλές μέρες.
Στις 7 Ιουνίου 1986 ο ακατάβλητος Έργουιν έχει βγει για τζόκινγκ, όταν παθαίνει ακόμη μια καρδιακή προσβολή. Αυτή τη φορά η καρδιά του σταματά και χρειάζονται ηλεκτροσόκ για να την ξανακάνουν να λειτουργήσει.
Τελικά, στις 8 Αυγούστου 1991 η καρδιά του Έργουιν δε θα αντέξει άλλο. Ο αστροναύτης-ιεραπόστολος θα πεθάνει στο Γκλένγουντ Σπρινγκς του Κολοράντο, ακριβώς είκοσι χρόνια μετά την επιστροφή του από τη Σελήνη.

«Χανόμουν, πέθαινα και ήθελα τόσο, μα τόσο πολύ να ζήσω»

Ζωή ολοκληρωμένη και ελεύθερη!

Στο χάος που ακολούθησε τον κορεάτικο πόλεμο ήμουν κι΄ εγώ ανάμεσα στους πολλούς που πάλευαν για να επιβιώσουν. Φτωχός αλλά επίμονος έκανα διάφορες  δουλειές στη διάρκεια της ημέρας για να μπορέσω να ζήσω. Ήταν ένα απόγευμα που δούλευα σα δάσκαλος όταν ξαφνικά αισθάνθηκα κάτι να ανεβαίνει βαθιά μέσα από το στήθος μου και το στόμα μου γέμισε. Νόμιζα ότι θα έκανα εμετό.

Όταν άνοιξα το στόμα μου, άρχισε να τρέχει αίμα. Προσπάθησα να το σταματήσω αλλά το αίμα άρχισε να βγαίνει από τη μύτη και το στόμα μου. Αιμορραγούσα. Τρομερά φοβισμένος και εξαντλημένος, λιποθύμησα.

Όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου, όλα έμοιαζαν να γυρίζουν γύρο μου και μόλις που κατάφερα να φτάσω σπίτι. Ήμουν δεκαεννέα ετών. Και πέθαινα!

Πήγαινε σπίτι σου, νεαρέ.

Έντρομοι οι γονείς μου, πούλησαν αμέσως αρκετά από τα υπάρχοντα τους για να μπω σ΄ ένα φημισμένο νοσοκομείο για θεραπεία. Οι εξετάσεις των γιατρών ήταν προσεκτικές η διάγνωσή τους: ανίατη φυματίωση.

Όταν άκουσα την διάγνωση, κατάλαβα πόσο ήθελα να ζήσω. Τα όνειρά μου για το μέλλον χάνονταν πριν να έχω καλά – καλά την ευκαιρία να ζήσω. Απελπισμένος, γύρισα στον γιατρό που είχε αναγγείλει την διάγνωση. «Γιατρέ», ικέτεψα «δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείτε να κάνετε για μένα;»

Ή απάντησή του έρχεται συχνά στην σκέψη μου. «Όχι, αυτός ο τύπος της φυματίωσης είναι πολύ σπάνιος. Εξαπλώνεται τόσο γρήγορα, ώστε δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τον αναχαιτίσουμε. Έχεις τρείς, το πολύ τέσσερεις μήνες ζωής. Πήγαινε σπίτι σου, νεαρέ. Φάε ό,τι θέλεις, αποχαιρέτησε τους φίλους  σου!».

Απελπισμένος έφυγα από το νοσοκομείο. Πέρασα δίπλα από εκατοντάδες πρόσφυγες στους δρόμους και είχα ένα φιλικό συναίσθημα  γι΄  αυτούς. Με το αίσθημα της απόλυτης μοναξιάς, ήμουν κι΄ εγώ ένας από όλους αυτούς τους απελπισμένους. Γύρισα σπίτι ζαλισμένος. Έτοιμος να πεθάνω, κρέμασα ένα τρίμηνο ημερολόγιο στον τοίχο. Καθώς ήμουνα Βουδιστής, προσευχόμουν καθημερινά στον Βούδα να με σώσει. Όμως δεν μου δινόταν καμιά ελπίδα κι΄ έτσι γινόμουν χειρότερα.

Αισθανόμαστε ότι ο χρόνος της ζωής μου λιγόστευε, εγκατέλειψα την πίστη μου στον Βούδα. Ήταν τότε που άρχισα να φωνάζω στον άγνωστο Θεό. Πολύ λίγο μπορούσα να καταλάβω τη μεγάλη επίδραση που θα είχε στη ζωή μου η ανταπόκριση Του.

Συγκινητικά δάκρυα

Μερικές μέρες αργότερα ένα κορίτσι του γυμνασίου με επισκέφτηκε και άρχισε να μου μιλά για τον Ιησού Χριστό. Μου μίλησε για την παρθενική γέννηση του Ιησού, τον θάνατό Του στο σταυρό, την Ανάστασή Του και για την σωτηρία μέσω της χάρης Του. Αυτές οι ιστορίες μου  φαίνονταν ανόητες. Όχι μόνο δεν δέχτηκα τις ιστορίες της, αλλά δεν έδωσα καμία σημασία σ΄ αυτό το αδαές νεαρό θηλυκό. Η αναχώρησή της με άφησε με ένα συναίσθημα ανακούφισης.

Την επόμενη μέρα ξαναήρθε. Ήρθε ξανά και ξανά, κάθε φορά ζαλίζοντας με με τις ιστορίες της σχετικά με τον Θεάνθρωπο Ιησού. Μία περίπου εβδομάδα μετά από αυτές τις επισκέψεις, έγινα πολύ επιθετικός και της μίλησα με σκληρό τρόπο. Αυτή όμως ούτε έφυγε ντροπιασμένη ούτε αντέδρασε θυμωμένα. Απλά γονάτισε και άρχισε να προσεύχεται για μένα. Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά της, δείχνοντας  μια συμπόνια ξένη προς τις καλά οργανωμένες και στείρες βουδιστικές  φιλοσοφίες και θρησκευτικές μου συνήθειες.

Όταν είδα τα δάκρυα της αγγίχτηκα βαθιά στην καρδιά. Υπήρχε κάτι διαφορετικό σ΄ αυτό το κορίτσι. Δεν μου παρουσίαζε θρησκευτικές ιστορίες, ζούσε πραγματικά αυτό που πίστευε. Μέσα από τα δάκρυα και την αγάπη της μπορούσα να αισθανθώ την παρουσία του Θεού.

«Σε παρακαλώ», της είπα, «μη κλαίς. Λυπάμαι. Τώρα ξέρω για την χριστιανική σου αγάπη. Εγώ είμαι στα πρόθυρα του θανάτου, για χάρη σου όμως θα γίνω χριστιανός».

Η αντίδρασή της ήταν άμεση. Το πρόσωπο της έλαμψε και δόξασε τον Θεό. Σφίγγοντας μου το χέρι μου έδωσε την Γραφή της.

«Ψάξε μέσα την Γραφή», με συμβούλεψε, «εάν την διαβάσεις με πίστη θα βρεις τα λόγια της ζωής»  

Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που κρατούσα την Βίβλο. Προσπαθώντας συνέχεια να ρουφήξω λίγο αέρα μέσα στα πνευμόνια μου, άνοιξα την Βίβλο στην Γένεση.

Γυρνώντας τις  σελίδες στον Ματθαίον, μου είπε γελώντας «Κύριε είσαι τόσο άρρωστος, ώστε αν ξεκινήσεις από την Γένεση, δεν νομίζω ότι θα αντέξεις τόσο ώστε να τελειώσεις την Αποκάλυψη, Αν αρχίσεις από τον Ματθαίο, θα έχεις αρκετό χρόνο».

Περίμενα να βρω βαθιά ηθικές και φιλοσοφικό-θρησκευτικές διδασκαλίες, έμεινα έκπληκτος όμως με αυτά που διάβασα. «Αβραάμ γέννησε Ισαάκ. Ισαάκ γέννησε Ιακώβ και Ιακώβ γέννησε τον Ιούδα και τα αδέλφια του».

Αισθάνθηκα ανόητος. Έκλεισα την Βίβλο, λέγοντας: «Νεαρή μου, δεν θα διαβάσω αυτό το βιβλίο. Αυτό είναι μόνο η ιστορία του ποιος γέννησε ποιον. Καλύτερα να διαβάσω τον τηλεφωνικό κατάλογο»

«Κύριε» απάντησε, «μπορεί να μην γνωρίζεις, αυτά τα ονόματα τώρα. ¨Όμως καθώς θα διαβάζεις, αυτά τα ονόματα θα αποκτήσουν μία ιδιαίτερη σημασία για σένα, Ενθαρρυμένος άρχισα να διαβάζω την Βίβλο ξανά.

Ο ζωντανός Κύριος

Καθώς διάβαζα, δεν εύρισκα κάποιες συστηματικές φιλοσοφίες η θεωρίες της ιατρικής η τίποτα θρησκευτικά τελετουργικά. Βρήκα όμως ένα εντυπωσιακό θέμα. Η βίβλος συνεχώς μιλούσε για τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού. Ο επικείμενος θάνατος μου, με είχε κάνει να διαπιστώσω, ότι χρειαζόμουν κάτι μεγαλύτερο από μια φιλοσοφία και ακόμα μεγαλύτερο από την συμπόνια για τις δοκιμασίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Χρειαζόμουν κάποιον που θα μοιραζόταν τους αγώνες και τις δοκιμασίες μου, κάποιον που θα με οδηγούσε στη νίκη. Μέσα από την ανάγνωση της Βίβλου βρήκα αυτό το κάτι στο πρόσωπο του Ιήσου Χριστού.

Το πρόσωπο «Ιησούς  Χριστός» δεν έφερνε μια θρησκεία, ένα κατάλογο ηθικής ή μια σειρά τελετουργικών. Με ένα ολοφάνερα πρακτικό τρόπο, ο Ιησούς, έφερνε την σωτηρία στην ανθρωπότητα. Μισούσε την αμαρτία, αγαπούσε όμως τον αμαρτωλό, δεχόμενος τον κάθε ένα που θα ερχόταν κοντά Του. Έχοντας βαθιά συναίσθηση των αμαρτιών μου καταλάβαινα ότι χρειαζόμουν συγχώρηση.

Ο Χριστός θεράπευε τους ασθενείς. Οι άρρωστοι και οι αδύναμοι έρχονταν στον Ιησού και Αυτός θεράπευε όλους όσους  άγγιζε. Αυτό έβαλε πίστη μέσα στην καρδιά μου. Άρχισα να ελπίζω ότι θα μπορούσε να θεραπεύσει και μένα.

Ο Χριστός έδινε ειρήνη στους ταλαιπωρημένους. Ενθάρρυνε, λέγοντας: «Έχετε πίστη στον Θεό! Μην ανησυχείτε! Δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε!» Ο Χριστός μισούσε τον φόβο, δείχνοντας στον άνθρωπο ότι γεννήθηκε για να ζει δια πίστεως. Ο Ιησούς έδινε εμπιστοσύνη, νίκη και ειρήνη σε εκείνους που έρχονταν για βοήθεια, Αυτό το συγκλονιστικό μήνυμα ενθουσίασε την καρδιά μου.

Ο Ιησούς ανάσταινε τους νεκρούς. Ποτέ δεν βρήκα ένα περιστατικό στη Γραφή, όπου ο Ιησούς να παρακολουθεί μια κηδεία. Έφερνε τους νεκρούς στη ζωή, μεταβάλλοντας τις κηδείες σε θαυμαστές αναστάσεις.

Το πιο εντυπωσιακό στο νου μου ήταν το έλεος του Χριστού για τους δαιμονισμένους. Στην διάρκεια του κορεάτικού πολέμου πολλοί άνθρωποι έχασαν τις δουλείες και τις οικογένειές τους . Υπέφεραν από νευρική κατάπτωση και πολλοί κυρίευσαν από τον διάβολο. Χωρίς κανένα καταφύγιο, περιφέρονταν άσκοπα στους δρόμους.

Ο Χριστός ήταν έτοιμος να ανταποκριθεί και σ’ αυτήν ακόμα την πρόσκληση. Εξέβαλε δαιμόνια και αποκαθιστούσε σ΄ αυτούς μια ομαλή ζωή. Η αγάπη του Ιησού ήταν δυνατή, άγγιξε την ζωή και τις ανάγκες όλων που έρχονταν σ΄ Αυτόν.  

Πεπεισμένος πια ότι ο Ιησούς ήταν ζωντανός και συγκινημένος από την ζωτικότητα της διακονίας Του, γονάτισα . Ζήτησα από τον Ιησού να έρθει μέσα στην καρδιά μου, να με σώσει, να με θεραπεύση και να με ελευθερώσει από τον θάνατο. Αμέσως η χαρά της σωτηρίας και η ειρήνη της συγχώρεσης του Χριστού με πλημμύρισαν. Γνώριζα  ότι είχα σωθεί. Γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα  Στάθηκα όρθιος και φώναξα: «Δόξα στον Κύριο»

Από αυτήν τη στιγμή και πέρα διάβαζα την Γραφή όπως ο πεινασμένος τρώει το ψωμί. Η Γραφή μου προμήθευε τα θεμέλια για όλην την πίστη που χρειαζόμουν. Παρά την διάγνωση των γιατρών και τα παλιά αισθήματα του φόβου, γρήγορα κατάλαβα ότι θα ζούσα. Αντί να πεθάνω σε τρείς μήνες, όπως μου είχαν πει, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου στους έξη.

Από τότε κηρύττω το δυναμικό ευαγγέλιο  του Ιησού Χριστού. Το κορίτσι, που ποτέ δεν έμαθα το όνομα του, με δίδαξε για το πιο πολύτιμο όνομά που γνώρισα ποτέ.

Μέσα στα επόμενα χρόνια ο Θεός με βοήθησε να καταλάβω μερικές σημαντικές  αρχές της πίστης. Αυτές είναι οι αρχές που συμμερίζομαι μαζί σας στα επόμενα κεφάλαια, έτσι ώστε να μπείτε σε μια άλλη, βαθύτερη διάσταση και μια πιο αφιερωμένη ζωή.

Ο Ιησούς Χριστός είναι αναλλοίωτος. Είναι ο ίδιος χθες, σήμερα, και στους αιώνες!

Ο Χριστός θέλει να σηκώσει τα βάρη σου. Μπορεί να σε συγχωρήσει και να σε θεραπεύσει. Μπορεί να εκβάλλει δαιμόνια και να σου δώσει , πίστη και ειρήνη.

 Ο Χριστός θέλει να σου δώσει αιώνια ζωή και να αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της καθημερινής σου ζωής. Ενώ οι ληστές έρχονται για να σκοτώσουν και να καταστρέψουν, ο Ιησούς έρχεται να σου δώσει ζωή, ζωή γεμάτη και ελεύθερη.

Μέσω της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, ο Ιησούς είναι μαζί σου αυτήν την στιγμή.. Ο Ιησούς επιθυμεί να σε θεραπεύσει και να σε ελευθερώσει από τον θάνατο. Είναι ο ζωντανός σου Κύριος. Βάλε την πίστη σου πάνω στον Χριστό και περίμενε ένα θαύμα σήμερα.

Δρ. ΠΩΛ  ΓΙΟΝΓΚΙ  ΤΣΩ

Ο Δρ. paulYonggiChoείναι σήμερα ποιμένας της κεντρικής εκκλησίας του πλήρους ευαγγελίου στη Σεούλ της Κορέας. Επίσης είναι ιδρυτής και πρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης για την αύξηση των εκκλησιών με πολύχρονη και πολύπλευρη  δραστηριότητα υπέρ του ονόματος του Ιησού Χριστού.

Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη σχετική ιστοσελίδα, www.davidcho.com

Όχι πια Άθεος

O πατέρας μου σαν έφηβος στασίασε κατά της οικογένειας του επειδή διάβαζαν την Αγία Γραφή κάθε Κυριακή. Έγινε αθεϊστής και έτσι μεγάλωσε και τα πέντε του παιδιά.
Όταν ήμουν 19 χρόνων έγινα αστυνομικός. Όμως δεν ήμουν προετοιμασμένος για πολλές καταστάσεις που αντιμετώπιζα, όπως άνθρωποι που ζούσαν στη μιζέρια, καυγάδες, μεθυσμένους. Ποτέ μου πριν δεν ήρθα αντιμέτωπος με αυτές τις καταστάσεις. Έτσι από αντίδραση μπλέχτηκα κι εγώ σε φασαρίες, τίποτα το παράνομο αλλά αρκετό για να με κάνει να διερωτούμαι αν είχα το δικαίωμα να είμαι αστυνομικός.

Περίπου εκείνο τον καιρό καθώς δούλευα στο κέντρο της πόλης, παρατήρησα ότι αν στεκόμουν σε μια ορισμένη γωνιά του δρόμου σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας έβλεπα μια ωραία κοπέλα να μπαίνει ή να βγαίνει από το συγκεκριμένο φαρμακείο όπου δούλευε. Δεν πέρασε πολύς καιρός, γνωριστήκαμε και μετά παντρευτήκαμε. Δύο χρόνια αργότερα είχα την εμπειρία της γέννησης του γιού μας και για πρώτη φορά στη ζωή μου έζησα ένα τέτοιο θαύμα.
Μετά μετακομίσαμε οκτώ μίλια μακριά από την πόλη. Ένα βράδυ κτύπησε η πόρτα. Ηταν ένας χριστιανός που πρόσφερε τις υπηρεσίες του στη τοπική εκκλησία. Κανονικά θα του έκλεινα την πόρτα στο πρόσωπο. Η γυναίκα μου με ξέγραψε ότι θα πήγαινα εκκλησία εκτός από τη μέρα του γάμου μας, επειδή ήμουν τόσο ενάντια στη θρησκεία.
Κάλεσα τον άνθρωπο μέσα στό σπίτι μόνο και μόνο επειδή τον ήξερα. Καθώς πίναμε τσάϊ, μου είπε πως Ο Ιησούς Χριστός τον ελευθέρωσε από τον αλκοολισμό.
Μόλις την προηγούμενη βδομάδα η πεθερά μου “συμπτωματικά” μας χάρισε μιά μεγάλη δερμάτινη Βίβλο σαν οικογενειακό δώρο. Εκείνο το βράδυ την πήρα μαζί μου στο κρεβάτι για να διαβάσω, αρχίζοντας από την πρώτη σελίδα. Δεν μπορούσα να την καταλάβω έτσι την έβαλα κάτω. Καθώς την έβαζα κάτω άνοιξε κάπου που έγραφε “Καινή Διαθήκη”. Εαν είναι νέα, σκέφτηκα, τότε θα είναι καλύτερη απ’ αυτά που διάβαζα πρίν. Αρχισα να διαβάζω τη Βίβλο ξανά, αυτή τη φορά αρχίζοντας από το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο.
Σύντομα βρήκα τον εαυτό μου να διαβάζει για τη ζωή μου και έμαθα ότι ο Χριστός πηγαίνει από ένα στενό δρόμο που οδηγεί στη ζωή, ενω εγώ πήγαινα στον πλατύ δρόμο που οδηγεί στην καταστροφή. Μερικές μέρες αργότερα όταν διάβασα για τη Σταύρωση, κατάλαβα ότι ο Χριστός δεν έπρεπε να ήταν πάνω στο Σταυρό, δεν έκανε κανένα κακό. Σαν αστυνομικός, ξέρω ότι αν δεν δω ένα περιστατικό, πρέπει να βασιστώ σ’αυτά που μου λένε οι μάρτυρες για να αποφασίσω τι μέτρα να λάβω. Αυτοί οι “θρήσκοι άνθρωποι” την εποχή του Χριστού έπρεπε να πληρώσουν ανθρώπους για να πουν ψέματα γι’ Αυτόν και ακόμα και τότε δεν μπορούσαν να επαληθευτούν οι κατηγορίες τους. Με κάποιο τρόπο ήξερα ότι εάν κάποιος έπρεπε να βρίσκεται στο Σταυρό, αυτός έπρεπε να ήμουν εγώ.
Καθώς σκεφτόμουν όλα αυτά, ξαφνικά και καθαρά είδα την εικόνα ενός χεριού πάνω σε ξύλο. Είχε κι ένα καρφί. Κτυπούσε τό καρφί μέσα στο χέρι με θυμό και μανία. Πήρα το φόβο της ζωής μου όταν κατάλαβα ότι ήμουν εγώ που κρατούσα το σφυρί. Αυτό έγινε περασμένα μεσάνυκτα γύρω στις 1:45 π.μ. Η γυναίκα μου κοιμόταν δίπλα μου. Σκέφτηκα τις λέξεις: “Ιησού Χριστέ, λυπούμε που σε έβαλα στο Σταυρό”. Μόλις το σκέφτηκα αυτό, η εικόνα άλλαξε και είδα το Χριστό πάνω στο Σταυρό.
Το κεφάλι του ήταν πεσμένο και πονούσε. Είπα μέσα μου, “Χριστέ μου, συνγχώρα με”. Με κοίταξε, μου χαμογέλασε με ένα υπέροχο χαμόγελο και μου είπε “Ελα” Αν και βρισκόμουν στο κρεβάτι, με τα μάτια της ψυχής μου έκανα ένα βήμα σ’ αυτόν και είπα, “Συγνώμη”. Αμέσως μια παρουσία γέμισε το είναι μου. Ενιωσα τόσο καθαρός, σαν κάποιος να έτριβε εσωτερικά το σώμα μου με σαπούνι και βούρτσα. Άρχισα να κλαίω από πραγματική χαρά. Σε λίγα δευτερόλεπτα το μαξιλάρι μου έγινε μούσκεμα. Αναρωτήθηκα τι μου συνέβαινε.
Αν ξυπνούσε η γυναίκα μου θα νόμιζε ότι τρελλάθηκα. Εβαλα κάτω την Αγία Γραφή και προσπάθησα να κοιμηθώ.
Το επόμενο πρωϊ, όταν πήγα στη δουλειά μου, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να υβρίσω, ούτε να πω τις δικές μου βρώμικες ιστορίες. Δε μου άρεσε ούτε και να τις ακούω.
Πέρασαν μήνες όταν αναακάλυψα ότι η εμπειρία που είχα, την ονομάζει η Αγια Γραφή “αναγέννηση”. Βρήκα ότι ήθελα να διαβάζω συνέχεια τη Βίβλο για να γνωρίσω καλύτερα το Χριστό.
Η γυναίκα μου είχε φοβερούς πονοκεφάλους που η ιατρική επιστήμη αδυνατούσε να θεραπεύσει. Μια νύχτα υπέφερε τόσο πολύ που τη ρώτησα αν ήθελε να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Ο Χριστός που διάβασα στην Αγία Γραφή θεράπευε αρρώστους. Μου είπε ότι μπορούσα. Καθώς έβαλα τα χέρια μου επάνω της μια γλυκιά παρουσία γέμισε τη γυναίκα μου και θεραπεύτικε άμεσως. Μέσα σε λίγες βδομάδες έδωσε κι αυτή την καρδιά της στον Ιησού Χριστό.
Ο Θεός μας χάρισε το δεύτερο μας γιό θαυματουργικά. Προσπαθήσαμε να αποκτήσουμε κι αλλο παιδί για αρκετό καιρό και δεν το κατορθώναμε. Σαν οικογένεια, είδαμε τον Κυριό μας, να μας θεραπεύει και να μας ελεθερώνει από πολλά πράγματα. Είναι πραγματικός και αληθινός φίλος.
Νιώθω μεγάλη χαρά όταν βλέπω ανθρώπους να ελευθερώνονται από το σκοτάδι και να αναγεννιούνται. Δεν υπάρχη μεγαλύτερη χαρά στη γή.
Είμαστε πραγματικά “Οι πιο Ευτυχισμένοι Άνθρωποι στη Γη”

Πραγματική εμπειρία

Περπατώ μέσα στους δρόμους της πόλης. Είναι παραμονές χριστουγέννων. Οι βιτρίνες έχουν φορέσει τα γιορτινά τους. Ο κόσμος τρέχει να προλάβει για τα χριστούγενιάτικα ψώνια. Δέντρα στολισμένα, Αι-βασίληδες πακέτα με δώρα, χαρούμενες νεανικές φωνές, περνούν όλα από τα μάτια μου σαν κινηματογραφική ταινία. Το βλέμμα μου πέυτει σε κάτι φωτάκια που αναβοσβήνουν. Από τα παιδικά μου χρόνια δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ χριστούγεννα χωρίς αυτή την τεράστια ποικικλία από φώτα δεν μπορούν και κεριά να σκορπούν παντού τη λάμψη τους.

Όλα αυτά τα φώτα δεν μπορούν να μας δώσουν, παρά ένα μόνο μικρό δείγμα από εκαίνη τη λάμψη εκείνης της μοναδικής νύχτας. Όταν ο άγγελος παρουσιάστικε μπροστά στους βοσκούς. «και ιδού άγγελος Κυρίου εξαίφνης εφάνη εις αυτούς και Δόξα Κυρίου έλαμψε περι αυτούς και εβοβήθησαν φόβον μέγα» (κατά Λουκά ευαγγέλιο).

Σε ευχαριστώ Χριστέ μου διότι με αξίωσες να δώ το φώς το αληθινό που είσαι εσύ. Έτσι τώρα όλα αυτά τα γιορτινά φώτα φαίνονται τόσο ψεύτικα μπροστά στα μάτια μου. Ένας ύμνος έρχεται στα χείλη μου και σιγουτραγουδώ χωρίς να νοιάζωμαι για τους περαστικούς. Πρέπει ν΄αγοράσω και ένα μεγάλω αστέρη για για την κορφή του δέντρου μας σκέφτομαι. Ίσως ένα χρυσό. Όχι καλύτερα ασημένιο. Τι σημασία έχει; Σημασία έχει μόνο το αστέρι το αληθινό. Δηλαδή ο Ιησούς Χριστός «Εγώ είμαι η ρίζα και το γένος του Δαβίδ. Ο αστήρ ο λαμπρός και ορθρινός» (Βιβλίο αποκάλυψις κεφ. 22:16). Από τη μέρα που το άστρο του Ιησού θα μπορει στην καρδιά σου, το φως του θα λάμπει στο πρόσωπό σου. Ένα φώς αληθινό. Όχι καμωμένο από μπογιές που φωσφορίζουν. Ένα αυθεντικό κόσμημα χαρισμένο από την άδολη αγάπη του.

Χαρούμενες φωνές και γέλια έρχονται να διακόψουν τη σκέψη μου. Μια ομάδα από νέα παιδιά κάνει σχέδεια για το πώς και πού, θα διασκεδάσουν τις μέρες αυτές. Η σκέψη ότι έχουν λίγες μέρες χαράς και χαράς και ξεκούρασης κάνει τα πρόσωπα τους ευτυχισμένα. Άραγε αυτή η χαρά θα διατηρηθεί στο πρόσωπό τους μετά τις γιορτινές αυτές μέρες; Μέσα στη δική μου καρδιά όμως υπάρχει μια μόνιμη και ατέλειωτη χαρά. Είναι η χαρά εκαίνη που αναγγέλθηκε από τους αγγέλους την άγια νύκτα. Μερική βοσκοί είχαν αυτό το θαυμαστό προνόμιο να δούν και ν΄ ακούσουν πρώτοι τα καλά νέα. «Ιδού ευαγγελίζομαι εις εσάς χαράν μεγάλην ήτις θέλει είσθαι εις πάντα τον λαόν» (κατά Λουκά ευαγγέλιο).

Η φαντασία μου αρχίζει να δουλεύει πυρετωδώς.Και να! Γίνομαι ένας βοσκός εκαίνης της νύκτας. Ακούω τα λόγια του αγγέλου: «Σήμερα γεννήθηκε ένας Σωτήρας. Είμαι ο μεσσίας – ο Κύριος και το σημείο είναι τούτο: Θα βρείτε ένα μωρό σπαργανωμένο και πλαγιασμένο μέσα σ΄ένα παχνί»

Περπατώ με τους συντρόφους μου μέ σα στη νύκτα. Και να μας ξαφνικά μπροστά στο σημείο στη φάτνη με το βρέφος. Έσκυψα ν’ αφήσω εκαί ένα προβατάκι για δώρο. Κοίταξα μέσα στο παχνί. Τότε μία λάμψη με διαπέρασε μέχρι τα τρίσβαθα της καρδιάς μου. Ένιωθα ότι δεν ήμουν πια εγώ που πρόσφερα κάποιο δώρο, αλλά αυτό το μικρό πλασματάκη που με γέμιζε με θεικϊκή παρουσία Ένιωθα να ξαλαφρώνω από κάθε τί κακό που είχα κάνει. Αγιοσύνη.

Γράφει Γ.Π.