«Χανόμουν, πέθαινα και ήθελα τόσο, μα τόσο πολύ να ζήσω»

Ζωή ολοκληρωμένη και ελεύθερη!

Στο χάος που ακολούθησε τον κορεάτικο πόλεμο ήμουν κι΄ εγώ ανάμεσα στους πολλούς που πάλευαν για να επιβιώσουν. Φτωχός αλλά επίμονος έκανα διάφορες  δουλειές στη διάρκεια της ημέρας για να μπορέσω να ζήσω. Ήταν ένα απόγευμα που δούλευα σα δάσκαλος όταν ξαφνικά αισθάνθηκα κάτι να ανεβαίνει βαθιά μέσα από το στήθος μου και το στόμα μου γέμισε. Νόμιζα ότι θα έκανα εμετό.

Όταν άνοιξα το στόμα μου, άρχισε να τρέχει αίμα. Προσπάθησα να το σταματήσω αλλά το αίμα άρχισε να βγαίνει από τη μύτη και το στόμα μου. Αιμορραγούσα. Τρομερά φοβισμένος και εξαντλημένος, λιποθύμησα.

Όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου, όλα έμοιαζαν να γυρίζουν γύρο μου και μόλις που κατάφερα να φτάσω σπίτι. Ήμουν δεκαεννέα ετών. Και πέθαινα!

Πήγαινε σπίτι σου, νεαρέ.

Έντρομοι οι γονείς μου, πούλησαν αμέσως αρκετά από τα υπάρχοντα τους για να μπω σ΄ ένα φημισμένο νοσοκομείο για θεραπεία. Οι εξετάσεις των γιατρών ήταν προσεκτικές η διάγνωσή τους: ανίατη φυματίωση.

Όταν άκουσα την διάγνωση, κατάλαβα πόσο ήθελα να ζήσω. Τα όνειρά μου για το μέλλον χάνονταν πριν να έχω καλά – καλά την ευκαιρία να ζήσω. Απελπισμένος, γύρισα στον γιατρό που είχε αναγγείλει την διάγνωση. «Γιατρέ», ικέτεψα «δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείτε να κάνετε για μένα;»

Ή απάντησή του έρχεται συχνά στην σκέψη μου. «Όχι, αυτός ο τύπος της φυματίωσης είναι πολύ σπάνιος. Εξαπλώνεται τόσο γρήγορα, ώστε δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τον αναχαιτίσουμε. Έχεις τρείς, το πολύ τέσσερεις μήνες ζωής. Πήγαινε σπίτι σου, νεαρέ. Φάε ό,τι θέλεις, αποχαιρέτησε τους φίλους  σου!».

Απελπισμένος έφυγα από το νοσοκομείο. Πέρασα δίπλα από εκατοντάδες πρόσφυγες στους δρόμους και είχα ένα φιλικό συναίσθημα  γι΄  αυτούς. Με το αίσθημα της απόλυτης μοναξιάς, ήμουν κι΄ εγώ ένας από όλους αυτούς τους απελπισμένους. Γύρισα σπίτι ζαλισμένος. Έτοιμος να πεθάνω, κρέμασα ένα τρίμηνο ημερολόγιο στον τοίχο. Καθώς ήμουνα Βουδιστής, προσευχόμουν καθημερινά στον Βούδα να με σώσει. Όμως δεν μου δινόταν καμιά ελπίδα κι΄ έτσι γινόμουν χειρότερα.

Αισθανόμαστε ότι ο χρόνος της ζωής μου λιγόστευε, εγκατέλειψα την πίστη μου στον Βούδα. Ήταν τότε που άρχισα να φωνάζω στον άγνωστο Θεό. Πολύ λίγο μπορούσα να καταλάβω τη μεγάλη επίδραση που θα είχε στη ζωή μου η ανταπόκριση Του.

Συγκινητικά δάκρυα

Μερικές μέρες αργότερα ένα κορίτσι του γυμνασίου με επισκέφτηκε και άρχισε να μου μιλά για τον Ιησού Χριστό. Μου μίλησε για την παρθενική γέννηση του Ιησού, τον θάνατό Του στο σταυρό, την Ανάστασή Του και για την σωτηρία μέσω της χάρης Του. Αυτές οι ιστορίες μου  φαίνονταν ανόητες. Όχι μόνο δεν δέχτηκα τις ιστορίες της, αλλά δεν έδωσα καμία σημασία σ΄ αυτό το αδαές νεαρό θηλυκό. Η αναχώρησή της με άφησε με ένα συναίσθημα ανακούφισης.

Την επόμενη μέρα ξαναήρθε. Ήρθε ξανά και ξανά, κάθε φορά ζαλίζοντας με με τις ιστορίες της σχετικά με τον Θεάνθρωπο Ιησού. Μία περίπου εβδομάδα μετά από αυτές τις επισκέψεις, έγινα πολύ επιθετικός και της μίλησα με σκληρό τρόπο. Αυτή όμως ούτε έφυγε ντροπιασμένη ούτε αντέδρασε θυμωμένα. Απλά γονάτισε και άρχισε να προσεύχεται για μένα. Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά της, δείχνοντας  μια συμπόνια ξένη προς τις καλά οργανωμένες και στείρες βουδιστικές  φιλοσοφίες και θρησκευτικές μου συνήθειες.

Όταν είδα τα δάκρυα της αγγίχτηκα βαθιά στην καρδιά. Υπήρχε κάτι διαφορετικό σ΄ αυτό το κορίτσι. Δεν μου παρουσίαζε θρησκευτικές ιστορίες, ζούσε πραγματικά αυτό που πίστευε. Μέσα από τα δάκρυα και την αγάπη της μπορούσα να αισθανθώ την παρουσία του Θεού.

«Σε παρακαλώ», της είπα, «μη κλαίς. Λυπάμαι. Τώρα ξέρω για την χριστιανική σου αγάπη. Εγώ είμαι στα πρόθυρα του θανάτου, για χάρη σου όμως θα γίνω χριστιανός».

Η αντίδρασή της ήταν άμεση. Το πρόσωπο της έλαμψε και δόξασε τον Θεό. Σφίγγοντας μου το χέρι μου έδωσε την Γραφή της.

«Ψάξε μέσα την Γραφή», με συμβούλεψε, «εάν την διαβάσεις με πίστη θα βρεις τα λόγια της ζωής»  

Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που κρατούσα την Βίβλο. Προσπαθώντας συνέχεια να ρουφήξω λίγο αέρα μέσα στα πνευμόνια μου, άνοιξα την Βίβλο στην Γένεση.

Γυρνώντας τις  σελίδες στον Ματθαίον, μου είπε γελώντας «Κύριε είσαι τόσο άρρωστος, ώστε αν ξεκινήσεις από την Γένεση, δεν νομίζω ότι θα αντέξεις τόσο ώστε να τελειώσεις την Αποκάλυψη, Αν αρχίσεις από τον Ματθαίο, θα έχεις αρκετό χρόνο».

Περίμενα να βρω βαθιά ηθικές και φιλοσοφικό-θρησκευτικές διδασκαλίες, έμεινα έκπληκτος όμως με αυτά που διάβασα. «Αβραάμ γέννησε Ισαάκ. Ισαάκ γέννησε Ιακώβ και Ιακώβ γέννησε τον Ιούδα και τα αδέλφια του».

Αισθάνθηκα ανόητος. Έκλεισα την Βίβλο, λέγοντας: «Νεαρή μου, δεν θα διαβάσω αυτό το βιβλίο. Αυτό είναι μόνο η ιστορία του ποιος γέννησε ποιον. Καλύτερα να διαβάσω τον τηλεφωνικό κατάλογο»

«Κύριε» απάντησε, «μπορεί να μην γνωρίζεις, αυτά τα ονόματα τώρα. ¨Όμως καθώς θα διαβάζεις, αυτά τα ονόματα θα αποκτήσουν μία ιδιαίτερη σημασία για σένα, Ενθαρρυμένος άρχισα να διαβάζω την Βίβλο ξανά.

Ο ζωντανός Κύριος

Καθώς διάβαζα, δεν εύρισκα κάποιες συστηματικές φιλοσοφίες η θεωρίες της ιατρικής η τίποτα θρησκευτικά τελετουργικά. Βρήκα όμως ένα εντυπωσιακό θέμα. Η βίβλος συνεχώς μιλούσε για τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού. Ο επικείμενος θάνατος μου, με είχε κάνει να διαπιστώσω, ότι χρειαζόμουν κάτι μεγαλύτερο από μια φιλοσοφία και ακόμα μεγαλύτερο από την συμπόνια για τις δοκιμασίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Χρειαζόμουν κάποιον που θα μοιραζόταν τους αγώνες και τις δοκιμασίες μου, κάποιον που θα με οδηγούσε στη νίκη. Μέσα από την ανάγνωση της Βίβλου βρήκα αυτό το κάτι στο πρόσωπο του Ιήσου Χριστού.

Το πρόσωπο «Ιησούς  Χριστός» δεν έφερνε μια θρησκεία, ένα κατάλογο ηθικής ή μια σειρά τελετουργικών. Με ένα ολοφάνερα πρακτικό τρόπο, ο Ιησούς, έφερνε την σωτηρία στην ανθρωπότητα. Μισούσε την αμαρτία, αγαπούσε όμως τον αμαρτωλό, δεχόμενος τον κάθε ένα που θα ερχόταν κοντά Του. Έχοντας βαθιά συναίσθηση των αμαρτιών μου καταλάβαινα ότι χρειαζόμουν συγχώρηση.

Ο Χριστός θεράπευε τους ασθενείς. Οι άρρωστοι και οι αδύναμοι έρχονταν στον Ιησού και Αυτός θεράπευε όλους όσους  άγγιζε. Αυτό έβαλε πίστη μέσα στην καρδιά μου. Άρχισα να ελπίζω ότι θα μπορούσε να θεραπεύσει και μένα.

Ο Χριστός έδινε ειρήνη στους ταλαιπωρημένους. Ενθάρρυνε, λέγοντας: «Έχετε πίστη στον Θεό! Μην ανησυχείτε! Δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε!» Ο Χριστός μισούσε τον φόβο, δείχνοντας στον άνθρωπο ότι γεννήθηκε για να ζει δια πίστεως. Ο Ιησούς έδινε εμπιστοσύνη, νίκη και ειρήνη σε εκείνους που έρχονταν για βοήθεια, Αυτό το συγκλονιστικό μήνυμα ενθουσίασε την καρδιά μου.

Ο Ιησούς ανάσταινε τους νεκρούς. Ποτέ δεν βρήκα ένα περιστατικό στη Γραφή, όπου ο Ιησούς να παρακολουθεί μια κηδεία. Έφερνε τους νεκρούς στη ζωή, μεταβάλλοντας τις κηδείες σε θαυμαστές αναστάσεις.

Το πιο εντυπωσιακό στο νου μου ήταν το έλεος του Χριστού για τους δαιμονισμένους. Στην διάρκεια του κορεάτικού πολέμου πολλοί άνθρωποι έχασαν τις δουλείες και τις οικογένειές τους . Υπέφεραν από νευρική κατάπτωση και πολλοί κυρίευσαν από τον διάβολο. Χωρίς κανένα καταφύγιο, περιφέρονταν άσκοπα στους δρόμους.

Ο Χριστός ήταν έτοιμος να ανταποκριθεί και σ’ αυτήν ακόμα την πρόσκληση. Εξέβαλε δαιμόνια και αποκαθιστούσε σ΄ αυτούς μια ομαλή ζωή. Η αγάπη του Ιησού ήταν δυνατή, άγγιξε την ζωή και τις ανάγκες όλων που έρχονταν σ΄ Αυτόν.  

Πεπεισμένος πια ότι ο Ιησούς ήταν ζωντανός και συγκινημένος από την ζωτικότητα της διακονίας Του, γονάτισα . Ζήτησα από τον Ιησού να έρθει μέσα στην καρδιά μου, να με σώσει, να με θεραπεύση και να με ελευθερώσει από τον θάνατο. Αμέσως η χαρά της σωτηρίας και η ειρήνη της συγχώρεσης του Χριστού με πλημμύρισαν. Γνώριζα  ότι είχα σωθεί. Γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα  Στάθηκα όρθιος και φώναξα: «Δόξα στον Κύριο»

Από αυτήν τη στιγμή και πέρα διάβαζα την Γραφή όπως ο πεινασμένος τρώει το ψωμί. Η Γραφή μου προμήθευε τα θεμέλια για όλην την πίστη που χρειαζόμουν. Παρά την διάγνωση των γιατρών και τα παλιά αισθήματα του φόβου, γρήγορα κατάλαβα ότι θα ζούσα. Αντί να πεθάνω σε τρείς μήνες, όπως μου είχαν πει, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου στους έξη.

Από τότε κηρύττω το δυναμικό ευαγγέλιο  του Ιησού Χριστού. Το κορίτσι, που ποτέ δεν έμαθα το όνομα του, με δίδαξε για το πιο πολύτιμο όνομά που γνώρισα ποτέ.

Μέσα στα επόμενα χρόνια ο Θεός με βοήθησε να καταλάβω μερικές σημαντικές  αρχές της πίστης. Αυτές είναι οι αρχές που συμμερίζομαι μαζί σας στα επόμενα κεφάλαια, έτσι ώστε να μπείτε σε μια άλλη, βαθύτερη διάσταση και μια πιο αφιερωμένη ζωή.

Ο Ιησούς Χριστός είναι αναλλοίωτος. Είναι ο ίδιος χθες, σήμερα, και στους αιώνες!

Ο Χριστός θέλει να σηκώσει τα βάρη σου. Μπορεί να σε συγχωρήσει και να σε θεραπεύσει. Μπορεί να εκβάλλει δαιμόνια και να σου δώσει , πίστη και ειρήνη.

 Ο Χριστός θέλει να σου δώσει αιώνια ζωή και να αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της καθημερινής σου ζωής. Ενώ οι ληστές έρχονται για να σκοτώσουν και να καταστρέψουν, ο Ιησούς έρχεται να σου δώσει ζωή, ζωή γεμάτη και ελεύθερη.

Μέσω της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, ο Ιησούς είναι μαζί σου αυτήν την στιγμή.. Ο Ιησούς επιθυμεί να σε θεραπεύσει και να σε ελευθερώσει από τον θάνατο. Είναι ο ζωντανός σου Κύριος. Βάλε την πίστη σου πάνω στον Χριστό και περίμενε ένα θαύμα σήμερα.

Δρ. ΠΩΛ  ΓΙΟΝΓΚΙ  ΤΣΩ

Ο Δρ. paulYonggiChoείναι σήμερα ποιμένας της κεντρικής εκκλησίας του πλήρους ευαγγελίου στη Σεούλ της Κορέας. Επίσης είναι ιδρυτής και πρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης για την αύξηση των εκκλησιών με πολύχρονη και πολύπλευρη  δραστηριότητα υπέρ του ονόματος του Ιησού Χριστού.

Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη σχετική ιστοσελίδα, www.davidcho.com